Wspaniały rozkwit kajakarstwa, jaki obserwujemy na całym świecie, może sugerować, że ma ono wielowiekową przeszłość i stare tradycje. W rzeczywistości jednak nowoczesne kajakarstwo ma bardzo krótką historię.
Za poczÄ…tek współczesnego kajakarstwa przyjmuje siÄ™ rok 1860, kiedy to Szkot Mac Gregor jako pierwszy turysta kajakowiec przepÅ‚ynÄ…Å‚ na drewnianym kajaku wiele rzek Wielkiej Brytanii, zaÅ› w latach 1865—’1867 kilkanaÅ›cie rzek Szwecji i Niemiec. Podróże jego znalazÅ‚y wielu zwolenników i w roku 1866 zaÅ‚ożyÅ‚ on w Anglii pierwszy „Royal Canoe Klub”.
Oczywiście kajak od najdawniejszych czasów był, obok nart, podstawowym środkiem lokomocji ludów zamieszkujących obydwie strony Cieśniny Beringa, ludności zamieszkującej Wyspy Aleuckie, Eskimosów i Lapończyków. W ten sposób kajak wykorzystywany jest do dnia dzisiejszego, zaś technika stosowana przez Eskimosów podczas pływania kajakami jest nieosiągalnym marzeniem większości kajakowców.
Równolegle z podróżami Szkota Mac Gregora w Ameryce Północnej rozpoczyna siÄ™ okres Å›wietnoÅ›ci Å‚odzi wywodzÄ…cej siÄ™ od Indian północnoamerykaÅ„skich — „canoe”. Na Å‚odziach tego typu tysiÄ…ce Amerykanów uprawiajÄ… sport i turystykÄ™. Liczne kluby powstajÄ… w charakterystycznym dla tego kraju tempie, a w roku 1880 zostaje zaÅ‚ożony pierwszy na Å›wiecie zwiÄ…zek „American Canoe Association” (A.C.A.) o charakterze sportowym. W 1887 r. powstaje angielski „British Canoe Association”.
W Niemczech rozpoczÄ™to uprawiać kajakarstwo bezpoÅ›rednio po podróżach Mac Gregora i od razu zyskaÅ‚o ono olbrzymiÄ… popularność. GorÄ…cym rzecznikiem kajakarstwa byÅ‚ Alfred Henrich, który zyskaÅ‚ miano „ojca niemieckiego kajakarstwa”, W J904 r. jako pierwszy buduje skÅ‚adak typu „Del-fin” i w 1905 r. przepÅ‚ywa nim IserÄ™ od Tolz do Monachium, wzbudzajÄ…c niemałą sensacjÄ™ i podziw dla zalet i sprawnoÅ›ci’ skÅ‚adaka. Tak rozpoczęła siÄ™ w Europie kariera kajaka skÅ‚adanego.
W roku 1907 powstaje w Rosenheim w Bawarii pierwsza wytwórnia składaków J. Kleppera, produkująca do dziś jedne z najlepszych składaków na świecie.
W latach dwudziestych naszego stulecia kajakarstwo robi bÅ‚yskawicznÄ… karierÄ™ w wiÄ™kszoÅ›ci krajów europejskich. W 1904 r. powstaje Szwedzki ZwiÄ…zek Kajakowy „Svenska Kanotfórbund” (S.K.F.), w 1913 niemiecki „Deutsche Kanu Verband” (DJK.V.) a w 1918 r. duÅ„ski „Dansk Kajak eg Ka-noeforbund” (D.K.K.F.). Austriaoki ZwiÄ…zek Kajakowy powstaje w 1921 r. „Osterreichische Kanu Verband”. MiÄ™dzynarodowÄ… FederacjÄ™ KajakowÄ… utworzono w 1923 r. pod nazwÄ… „Internationale Representatenschaft fur Kanu-sport”. ObejmowaÅ‚a ona poczÄ…tkowo zwiÄ…zki Austrii, Danii, Niemiec i Szwecji. Po drugiej wojnie Å›wiatowej nazwa Federacji zostaje zamieniona na „Internationale Canoe’ Federa-tion” (I.C.F.) z siedzibÄ… w Sztokholmie. Obecnie do I.C.F. należy kilkadziesiÄ…t paÅ„stw ze wszystkich części Å›wiata. Rozwój kajakarstwa w Polsce rozpoczÄ…Å‚ siÄ™ nieco później, niż w innych krajach Europy. Pierwsze nieÅ›miaÅ‚e próby wykorzystania kajaka do celów turystycznych podejmowali w latach dwudziestych naszego stulecia w Warszawie Grzelak, Grabowski i Leszko, a w Krakowie PlebaÅ„czyk i FiguÅ‚a. Oni pierwsi sprowadzili lub zbudowali sÅ‚ynne już na zachodzie Europy skÅ‚adaki i zakosztowawszy uroków kajakowej włóczÄ™gi, stali siÄ™ jej gorÄ…cymi rzecznikami. Od tego czasu zaczyna siÄ™ rozwój kajakarstwa w Polsce. W 1928 r. powstaje przy Polskim ZwiÄ…zku Narciarskim — Komisja Kajakowa, która ma na celu ujÄ™cie w ramy organizacyjne żywioÅ‚owo rozwijajÄ…cego siÄ™ kajakarstwa. Już w rok * później Komisja zmienia siÄ™ w samodzielny Polski ZwiÄ…zek Kajakowców, który w 1930 r. zostaje przemianowany na Polski ZwiÄ…zek Kajakowy. Okres od powstania PZKaj aż do wybuchu II wojny Å›wiatowej to okres dynamicznego rozwoju polskiego kajakarstwa. WiÄ™kszość istniejÄ…cych klubów i sekcji wysuwa na pierwszy plan turystykÄ™ kajakowÄ….
Ogromna w tym zasługa Marii Podhorskiej-Okołów. Ta wielka miłośniczka kajakowej włóczęgi całe swe życie poświęciła dla dobra i rozkwitu turystyki kajakowej w Polsce. Propagowała i zakładała kluby, pisała przewodniki, budowała stanice wodne, organizowała spływy kajakowe, konkursy, wystawy, wprowadzała nowy sprzęt turystyczny, a także czynnie uprawiała turystykę kajakową.
Kajakarstwo polskie święci pełnię rozkwitu. Poznawszy ojczyste wody wypływają Polacy poza granice kraju, poprzez Europę do Azji i Afryki. Płynie Korabiewicz do minaretów, a potem Tygrysem i Eufratem w głąb Azji. Płyną harcerze z Poznania do Berlina i Paryża. Plebańczyk i Figuła płyną Orawą, Wagiem i Dunajem do Belgradu i dalej na Adriatyk. Switalski i Chałupnik płyną na morza greckie. Płynie wielu, wielu innych, których nie sposób wymienić. W tym czasie do Polski przyjeżdża wielu turystów kajakowców z innych krajów, poznając piękno naszych szlaków wodnych: O roli, jaką w tym czasie odgrywało polskie kajakarstwo, świadczy przyznanie Polsce w roku 1938 przez Międzynarodową Federację Kajakową (I.R.K.) pierwszego miejsca za działalność turystyczną w tej dziedzinie. Wartość sukcesu jest tym większa, że naszym konkurentem były Niemcy, gdzie turystyka stała na wysokim poziomie i była dobrze rozwinięta. Nie mniejszym sukcesem było powołanie w tymże 1938 r. Marii Podhorskiej-Okołów do Zarządu I.R.K. Ten wspaniały rozwój polskiego kajakarstwa przerywa druga wojna światowa. Po jej zakończeniu ci, co przetrwali, rozpoczynają natychmiast pracę od nowa. Odszukują starych aktywistów, pozyskują nowych. Jako pierwsza organizacja sportowa powstaje w Krakowie Polski Związek Kajakowy. Dzięki pomocy państwa usuwane są znjszęzenia. Na szlakach wodnych powstają zaczątki bazy turystycznej. Co rok liczniejsze rzesze turystów wodniaków penetrują i poznają najpiękniejsze szlaki wodne Polski.
W 1951 roku, na skutek reorganizacji sportu i turystyki w Polsce, Polski Związek Kajakowy zostaje rozwiązany. Turystykę kajakową, wraz z całym dorobkiem i majątkiem, przejmuje Polskie Towarzystwo Turystyczno-Krajoznawcze. Powstaje tu Komisja Turystyki Wodnej, a potem, po wyodrębnieniu żeglarstwa, Kajakowej. Komisja od początku rozwija ożywioną działalność. Na czoło zagadnień wysuwają się wielkie imprezy wodne, z gigantycznym, wielotysięcznym Spływem Wodami Polski do Granicy Pokoju na czele. Po roku 1957 odrodziły się związki sportowe. Powstał ponownie Polski Związek Kajakowy, niemniej Komisja Kajakowa wraz ze znaczną częścią aktywu działa w PTTK, obejmując wszystkimi formami swej działalności znaczną ilość turystów kajakowców.
Dorobek Komisji Kajakowej Zarządu Głównego PTTK i komisji terenowych jest poważny. W 1969 r. liczba terenowych komisji kajakowych Wynosiła 171 oraiz 51 kluby, zrzeszające 3318 członków. Trzon aktywu kajakowego PTTK stanowi 1260 zarejestrowanych Przodowników Turystyki Kajakowej. W 1969 r. liczba posiadaczy Turystycznej Odznaki Kajakowej wzrosła do 2904. Zorganizowano 133 imprezy, w których wzięło udział 4614 osób, oraz 2104 wycieczki z 24 021 uczestnikami.